Alt som er hersketeknikkar

Hahahahahahha! Naw, så søt du er! Aww, hahahahaha. Åh, så da trur du! Naw, så søt. Da skjer jo ikkje, kjære deg! *fremdeles sukkersøt stemma* Da komme te å bli oljeboring i Lofoten, da e så søtt at du gidde å prøva på nåke ant. Naaaw. Hmhmhmhehm. *lener seg fram for å ruske meg i håret* *smiler slik du gjer til naive femåringar*

Noko seier meg at eg bør få meg nye vener. Men det visste eg jo eigentleg.  Og eg kjenner meg tråkka på, sjølvsagt.  Men eg fekk hindra ho i å ruske meg i håret. Og eg spurde ho rett ut kva ho ville. Litan siger, i alle fall. Usj!

 

Alt som er ubehagjelege dagar

Dagen startar med at eg vaknar seint og trøytt, og lyt springje til bussen. Eg får ikkje ete frukost før eg og far min får rekvirert sjokoladebollar nokre timar seinare. Dette er den store køyre-bil-i-Bergen-sentrum-for-å-øve-til-oppkøyring-dagen. Eg er lettare stressa, eg har sagt til pappa at eg må øve på ukjende situasjonar, og han fiksar. Før eg veit ordet av det er me på veg til Nordnes via Bønes og Fyllingsdalen, og Bergen er så full av vegarbeid og fotgjengarar ein laurdags føremiddag at det er ei lukke at ingen blir overkøyrd. Nesten altså. Eg er ikkje så galen, slik eigentleg, og det skal nok gå bra med heile sertifikatet. Men eg let meg stresse opp. Særskild når pappa byrjar å tulle og å teste meg, som når han insisterar “sving til venstre i neste kryss!”, og det er innkøyring forbudt der, eller bryt ut i høglydt song rett før ei rundkøyring. Ingenting er som “millom bakkar og berg” når ein ikkje veit kvar ein er, kvar ein skal, kvatid det er mogleg å køyre inn i rundkøyringa, kvar rundkøyringa er og kvifor ein er der.

Tilslutt finn me ut at det er påtide å ete, og tek ein pause. Far min dreg meg inn i ein butikk for å finne genser til meg, ettersom eg stel genserane til bror min. (Bror min blir sur.  Eg hadde også blitt sur hadde han stole mine, men det hindrar meg ikkje i å stele hans. Men nok om det.) For no vert eg utsett for slike salsgutar som skal selje meg genserar eg ikkje ynskjer. Eg skreiv ein stad at eg har planar om ikkje kaupe meir enn fem plagg i år.  Dette kan verke som ei oppofring av meg sjølv av fine-flotte grunnar, men eigentleg handlar det om at eg ikkje likar å handle, eg får noia av butikkar. Eg får eventuelt drege han utor butikken, utan genser, og han set kursen mot staden han har tenkt å ete. Eg har aldri vore der før, men tykkjer det ser litt pent ut der, og tenkjer at namnet klingar litt pent det også, og eg føler ikkje for å ete der, men far min insisterar. Dickens. Høyr på det. Med Charles ringande i eyrum. Me går inn. Eg innser idet me går inn døra at her skulle eg ha sett ned foten. Trur aldri eg har vore så klar over korleis eg ser ut. For: når ein lyt springje til bussen om morgonane, er det ikkje alltid ein tek seg tid til alt. Som tildømes å greie ut håret. Det hadde eg berre teke opp i ein slags hestehale, ettersom det var tredagarsfett grunna sjampomangel på hybelen. Eg er og noko stusseleg kledt. Utanpå har eg ei kåpe-jakke-ting, men den lyt eg ta av meg der inn, der me får sitjeplass i glasburet, på utstilling. Når kåpa er av, ser ein at eg er ikkje berre kledd i treningsklede, eg er kledd i skitne treningsklede med hol på kneet. Eg har Mikke mus-sokkar, joggesko med malingsflekkar og grønske på buksekanten. Og er eit nervevrak etter køyreturen vår.

Summen av fin resturant+meg=mindreverdkjensler og stress. Eg kjem i tankar om at eg sikkert ikkje kjem til å finne noko mat i menyen her heller. Innan servitøren vår kjem for å ta bestillinga vår, har eg fått alle mistankar bekrefta. Far min bestiller, og så er det meg. Eg spør om det er mogleg å få nr. x utan kylling? Nei, det gjekk ikkje. Kva med dette utan kjøt i sausen? Nei, det er også ferdig innblanda. Men, eg kan få eit kyllingsmørbrød utan kylling, med brie og salat og slikt? Eg hiv meg på, seier ja utan eigentleg å høyre kva det er eg skal få, får berre med meg at det er kjøtlaust og nikkar meg einig. Servitøren ser misbilligande på meg på dette tidspunktet, i det minste i hovudet mitt. Me får sitje i fred, og etter ei stund kjem drikke. Eg har visst bestillt Solo, og eg og far min er dei einaste i lokalet som har sugerøyr. Til vanleg ville eit sugerøyr fått meg til å tenkje noko slikt som “Heeey, så Gøy!” medan no er det meir “Fuckfuckfuck alle dei andre drikk vin. Fuck.”. Pappa forsvinn på toalettet, og eg sit åleine att, saman med ei mengd menneske som har kledd seg opp til laurdagsmiddag på det eg lurer på om er ein av Bergens betre restaurantar.  Eg ser ut som eit takras. Nemnde eg at eg på dette tidspunktet har eyeliner på eine auget? Herregud, eg kunne døydd.

Etter maten finn me ut at me berre køyrer heim att. Det er trass alt eit stykke. Far min konkluderar med dette. Eg ville helst opp på Det lille kaffekompaniet, der det litt for ofte er fullt, men stemninga der er så avslappande at det hadde nulla ut heile mat-seansen. Dessuten kunne det passa med kaffe, og serskild den gode som dei har der. Og, dei har så kjekke baristi…

Det skal nemnast at eg har ei eiga evne til å gjere det verste utor ubehagjelege sosiale situasjonar. Det er det eg gjer no. Dickens er sikkert ein veldig fin restaurant å ete på, og maten var jo god. Apropos maten så fekk eg forresten kyllingsmørbrød utan kylling, med bacon. LOL! Pappa fekk det over på sin tallerk, null stress.

Men kle deg etter forholda, versåsnill!

Slik for å toppe dagen, presterar far min å sovne på ferga, snorke så høgt at småjentene på bordet bak oss byrjar å herme før eg får vekka han og slepp ein kjempepromp då eg vekkjer han. Slik for å toppe dagen. Berre slik at eg får klaga av meg alt det teite. Takk vevloggen!

Alt som er skule

Det eg saknar mest med skulen vart eg ikkje bevisst på før i fjor, då ein vikar me skulle ha i ein månad, fortalde om korleis ein kunne lære. Ho fortalde om det som om det var gammalt nytt ho berre ville friske opp att. Det slo meg som noko revolusjonerane nytt, sjølv om eg oppdaga at eg kunne ein god del om emnet, eg kunne berre ikkje setje ord på det. Eg har altså gått på skule i 12 år utan å lære å lære. Det burde jo vere grunnleggjande kunnskap, og eg mistenkjer at dei fleste lærarane me har ikkje kan seie slik i grove trekk korleis hukommelsen er bygd opp, kanskje dei har ei viss aning sjølve, men dette vert ikkje kommunisert. Eg saknar lærarar som kan vise meg korleis eg finn ut at “slik, jo slik er det, sjølvsagt, så kult!”, i staden for å seie til meg at “slik er det”. Det hadde vore utruleg kult om me kunne ha starta kvart år med nokre veker, kanskje berre ei, der ein blir bevisstgjord på at der finst ulike læringsstrategiar, ulike lesemåtar alt etter kva ein skal lese og kva ein skal tileigne seg av kunnskapar. Det er kjekt å ha i bakhovudet.

Eg har aldri tenkt på skule som vanskeleg, aldri vorte utfordra, aldri likt “venene” eg fekk der, alltid følt at eg ikkje strakk til, eg hadde det beste snittet i heile årskullet ut frå ungdomsskulen min, men hadde aldri tru på meg sjølv. Eg kunne ha skrive at den endringa i skulen som hadde gleda meg mest var at ein byrja å gje elevar utfordringar som svarte til eksisterande kunnskap, slik at ein gjer oppgåver som alltid er litt over hovudet på ein, i staden for at oppgåvene ligg langs ei rett linje, som kan befinne seg både i navlehøgd og på toppen av eit fjell foran ein, men det er faktisk ikkje det eg saknar mest. Forskjellen her er jo sjølvsagt at dei som ligg langt under pari, får tilpassa opplæring, medan dei som ligg over må klare seg sjølv. Tilpassa opplæring for alle gjeld berre somme. Ein dyrkar fram middelmåtige elevar, og med det i tankane er det eigentleg imponerande resultat ein får i slike internasjonale undersøkingar som er pain in the ass for Halvorsen.

No, det er ikkje meininga å skulde alt som er feil på skulen, lærarane har retteleg nok å gjere, særskild med skjemaveldet dei står med. Men når ein har ein stad som er obligatorisk i ti år, hadde det vore kjekt at det er noko å hente der. Det viktigaste eg har lært dei siste åra, har eg ikkje lært på skulen. (No ser eg nok vekk frå ting som å lese og å rekne og slikt, men det hadde eg truleg lært meg uansett, for slik heng eg saman) Eg har eigentleg ikkje nokon logiske avslutningar på dette her, så eg trur kanskje eg gjer meg no. Det er nemleg mykje anna eg også kunne ha kritisert, men skulen fortener det eigentleg ikkje heller. Eg gjer meg no eg, før eg blir altfor oppildna. Eg kjem berre til å angre om eg gyv laus på alt og alle no. (Jeg forbliver ect. )

Alt som er å fly

Eg skulle gjerne kunne fly. Eg har drøymt fleire gonger at eg kunne fly, og så har eg drøymd at eg byggjer ein Perpetuum Mobile (hovudsaklig ved hjelp av magnetar eller ei kule som trillar rundt og rundt, og sjølvsagt skal eg klare det. Halloo?!). Ein fysikars våte draumar, med andre ord. Snakkar ein uoppnåelege utopiar, nokon? Nesten. For kva er symjing om ikkje flyging, berre undervatn? Og kva er solenergi, fornybar vind-, vass- og solkraft, om ikkje ein evighetsmaskin?

Eg har planar om å gjere Noreg fornybar. Heilt åleine, såklart. Ambisjonar lyt ein ha. Nei, no er eg useriøs. Men, eg meiner det hadde vore kjekt om ein kunne fått i gong ei drastisk auke i fornybare energikjelder (og tilsvarande minke i fossile), hovudsaklig grunna klimaendringane. Det skremmer meg somme gonger, det er ikkje til å stikke under ein stol. Og eg jobbar jo med det, på mitt vis. No, når det gjeld symjing, har eg planar om snart å vitje bassenget her, men eg er redd eg skal treffe på den heite eg treffte på førre gong eg var i bassenget. Innbillar meg at me nytta garderoben på måtar som ikkje var tiltenkt frå leiinga. Kjekt, men redd det skal bli kleint. Jaujau, eg får nok gå. Må berre tøffe meg opp litt først.

Alt som er vener

Eg var ute i helga, på laurdag. No er eg altså endeleg komt til hektene att (nei, eg tullar). Men eg har hatt ein utruleg fin kveld saman med vener, somme har eg ikkje sett sidan i sumar. Herregud, kor vene dei er! Me samlast først for Alias og kaffe m/Baileys, og tek seinare bussen til ein leilighet med stort opphaldsrom og knekt sofa. Men me treng ikkje slikt, me sit på golvet, eller dansar, eller hoppar opp og ned, me demonterar eit slips og går under, ser kven som klarar lågast, dei høgaste av oss er dei som vinn. Høgde på oss mot høgde på slipset. Eg meiner spelet/dansen heiter limbo, og eg tapar klårt. Alkoholen byrjar å verke, men ikkje nok til at tid gir meining. Eg og ei eg vil kalle “Eple” diskuterte nemleg tid på bussen, ho som er tulliversitetsgangar forklarar gravitasjonsteori, med laken, bogar og kuler og det er særs interessant, og me vart einige om at når tid og gravitasjon og kvanteteori byrja å gje meining, var det på tide å setje frå seg flaska. Me oppdaga at slikt gjer ikkje meining, sjølv i fylla, ergo fortsatte me festen til langt på natt. Fine Eple, fine dei andre, fine festen. Me laga ikkje mat, og der kom forskjellige folk som me ikkje ante var invitert, men alle var snille, og alle koste seg, og no gler eg meg til ei nyttårsfeiring med nokre av dei same samt endå fleire. Eg fekk meg fyllekebab og alt var i orden. (Særskild ettersom denne gongen hugsa eg å be om utan kjøt.) Sofaen sov eg på, etter at eg fekk fiksa den. Føler meg litt slik feilslått festgangar, ein skal jo øydeleggje sofaar i fylla, ikkje skru dei saman att. Menmen. Eg har enno stempel på handa som bevis for ein vellukka kveld.

Alt som er korleis eg vart antifeminist

Dette er noko eg sikkert burde ha posta nærare mars, men eg tykkjer det er litt morro lell,  eg vel difor å slengje det utpå no, og så får eg heller poste det att slik kring mars. Me snakkar haust her, men er ikkje altfor lenge sidan heller. September? Uansett, eg sit på skulen, reknar med me hadde norsk, læraren vår styrar showet. Etter ei stund glir samtalen over på kvinner, og då rettigheter, arbeid og slikt. Diskusjonen kjem aldri heilt i gong, for miljøet i klassen er ikkje det beste, og det var litt slapp stemning. Men, eg høyrer no etter slik halvvegs, ettersom tema er interessant, og eg ville høyre kva dei andre hadde å seie. Eg veit jo slik omtrent kvar eg sjølv står, så eg tenkte eg skulle samanlikne. Det var slappe saker, og eg glir meir og meir over i eigne tankar, og ensar ikkje dei kring meg. Eg er ikkje heilt med i diskusjonen når læraren min brått befinner seg foran meg og spør: “Synest du at kvinner skal vere i sterke maktposisjonar?”

No, skal ein vere politisk korrekt, er svaret eit høgt, klårt ja.  Gjerne med hurrarop og fanfarar etterpå. For menn har sterke maktposisjonar, og då skal kvinner også ha det, for det er det ein kallar likestilling. Og då seier det seg sjølv at mitt anarkafeministisk-inspirerte, indignert og overraska svar ikkje vart populert.

Alt som er eit nytt år

Hoy!

No i kvelds- og finkjolerus fekk eg ein ide om å skrive ned alt eg ville gjere dette året, som gjerne er mogleg å gjennomføre, samt er hyggjeleg og morosamt. Eg tenkte nemleg at eg:

• Ikkje skal kjøpe meir enn fem nye klesplagg. Second-hand, loppisar, klede eg får frå random folk, og evt klede eg lagar sjølv er lov i ubegrensa mengd. Eigentleg burde eg jo sagt null nye klesplagg, men somme typar klesplagg har eg allereie altfor få av, og det skal godt gjerast å finne akkurat desse som loppisar.
• Skal ete bra mat! Hurramegrundt, dette er så urealistisk at eg berre må skrive det ned. Det er lov å prøve, dog.
• Vil gje folk kule gåver  når dei minst venter det.  Som til dømes opplevingar, eller kaféturar, eller spandere iskrem på dei, som eg gjorde med ei i går.
• Vil gå meir med kjole/skjørt, fordi det er utruleg behagjeleg å gå med. Treng jo ikkje syne det til folk.
• Bør skjøtte mitt arbeide på best mogleg måte. Eller noko slikt. Kanskje freiste vere litt meir seriøs kring somme ting, som skulearbeid, ein eventuell jobb og NU. Ting hanglar litt, føler eg. På ei anna side er min hangling somme gongar det absolutte realistiske mål andre har. Eg får sjå det litt an.

Det er også andre ting eg kunne tenkje meg å gjere:

• Vere meir heime hjå familien. Eg likar dei jo, eigentleg.
• Må forelske meg, ettersom det er lengje sidan sist. Eg har fryseboks til iskrem, så sikkerhetsforankra er eg, om det no skulle gå ræktigt gæli.
• Skal drikke meir alkohol. Meir vin, meir øl, meir sider og kanskje meir sprit, med det er ikkje så nøye med spriten.
• Installere Ubuntu på pcen til sommaren, og så vil eg gjerne lære  meg å programmere, skrive HTML og liknane.
• Nytta ordet hug og alle avskjer av dette ordet. Åh, for eit vent ord!
• For ikkje å snakke om fullføre alle bøker eg byrjar å lese. Ingen tilbakeverkane verknad, men frå no av. Dette vil truleg oppmuntre til å lese ferdig bøkerne, og slik få meir leselyst. Kanskje burde eg gjere det til eit mål å lese litt fortare også?

Høyrdest dette ut som ein plan?